Auteur Topic: Moet/mag een kind u of jij zeggen tegen zijn/haar ouders? (gelezen 6037 keer)

Harm7 · « **Gepost op:** maart 31, 2003, 04:16:53 pm »

wie heeft hier iets zinnigs over te zeggen? Ik wil graag een paar punten voor de discussie aandragen;
- Bij de onze omgang van ouders en kind hanteren we de bijbelse sleutelwoorden:
liefde, richting gevend, gehoorzaamheid, wederzijds respect, nabijheid.

-Ikzelf ben opgevoed door jij te zeggen tegen mijn ouders, mijn partner met u. We onderschrijven allebei dezelfde bijbelse waarden (Zie boven) in de opvoeding, maar komen praktisch anders uit; Beide zijn we tevreden over deze twee verschillende aanspreekvormen, maar we moeten natuurlijk 1 lijn trekken in de opvoeding van ons kind! Dat betekent kiezen. wordt het u of jij!

Wie heeft een paar goede suggesties voor onze discussies?

Picardijn · « **Reactie #1 Gepost op:** maart 31, 2003, 06:30:51 pm »

Zelf hanteer ik het volgende:
Mensen die verantwoordelijkheid over jou dragen spreek je aan met u.
Daarnaast hanteer je uit beleefdheid het woord u.
Voor de rest mensen waarvan je een dienst verwacht spreek je aan met u.

Zelf vind ik het gevaarlijk om te tutoyeren als het gaat om mensen die verantwoordelijk zijn voor jou, het kan doorslaan in een gebrek aan autoriteit. Dit kan in de kleine beslissende fasen respectloosheid opleveren, aan beide zijden.
Je bent er onbewust bewuster mee bezig, dan kan het gemakkelijkste aangeleerd worden op jonge leeftijd.

Wilhelmina · « **Reactie #2 Gepost op:** maart 31, 2003, 06:46:48 pm »

quote:
op 31 Mar 2003 18:30:51 schreef Picardijn:
Zelf hanteer ik het volgende:
Mensen die verantwoordelijkheid over jou dragen spreek je aan met u.
Daarnaast hanteer je uit beleefdheid het woord u.
Voor de rest mensen waarvan je een dienst verwacht spreek je aan met u.

Zelf vind ik het gevaarlijk om te tutoyeren als het gaat om mensen die verantwoordelijk zijn voor jou, het kan doorslaan in een gebrek aan autoriteit. Dit kan in de kleine beslissende fasen respectloosheid opleveren, aan beide zijden.
Je bent er onbewust bewuster mee bezig, dan kan het gemakkelijkste aangeleerd worden op jonge leeftijd.

De meeste kinderen in mijn omgeving zeggen gewoon jij tegen hun ouders. Helaas de enkeling, die ik ken, die zijn kinderen U laat zeggen, is duidelijk uit op "macht"en tegenstelling tot gezag. Die ouder kind relatie is wat mij betreft geen voorbeeld.

Santaarnpaal · « **Reactie #3 Gepost op:** maart 31, 2003, 09:01:48 pm »

Ik heb nooit u hoeven zeggen tegen mijn ouders. Ik vind het persoonlijk afstandelijk klinken als men u zegt tegen je ouders. Tegen de rest heb ik geleerd wel u te zeggen maar vaak vooral bij collega's maken ze me dan snel duidelijk dat je ook gewoon jij mag zeggen. Doe ik trouwens ook als ik door een jonge collega met u wordt aangesproken.

Pulpeet · « **Reactie #4 Gepost op:** maart 31, 2003, 09:07:04 pm »

quote:
op 31 Mar 2003 18:46:48 schreef Wilhelmina:
De meeste kinderen in mijn omgeving zeggen gewoon jij tegen hun ouders. Helaas de enkeling, die ik ken, die zijn kinderen U laat zeggen, is duidelijk uit op "macht"en tegenstelling tot gezag. Die ouder kind relatie is wat mij betreft geen voorbeeld.

Ik hoop dat die enkeling een uitzondering is. En zo niet, dan zijn mijn ouders het. Ik heb altijd u moeten zeggen (niet met een hoofdletter), maar ik heb daar nooit enige moeite mee gehad. Ook nu niet. Het is maar wat je gewend bent.

Anita · « **Reactie #5 Gepost op:** maart 31, 2003, 09:42:55 pm »

Het mag misschien ouderwets lijken, maar ik vind het belangrijk dat (mijn) kinderen volwassenen aanspreken met 'u'. Ik vind het mijn taak om ze dat respect voor die ander bij te brengen. (Daarbij aangemerkt dat ik 'u' dus een respectvollere benadering vind dan 'jij')
In onze gezinssituatie vind ik het wat anders. Onze kinderen hoeven geen 'u' tegen ons te zeggen. In een dergelijke vertrouwelijke omgangsvorm is het m.i. niet nodig om 'u' uit respect of vanwege gezagsverhoudingen te zeggen.

Anita

Peter · « **Reactie #6 Gepost op:** maart 31, 2003, 09:45:24 pm »

Ik heb altijd u gezegd tegen mijn ouders en daar nooit moeite mee gehad. Toen mijn vrouw en ik kinderen kregen hebben we besloten dat ze tegen ons jij mogen zeggen. Ik had daar in het begin wat moeite mee (gevoelsmatig) maar ben er inmiddels wel aan gewend.
Ik vind het moeilijk om bouwstenen aan te dragen voor een discussie hierover. 'Jij' klinkt wat vertrouwelijker en 'u' misschien wat afstandelijker. Maar om nou te suggereren dat iedereen die 'u' aanhoudt een machtswellusteling is o.i.d. vind ik absurd.
Volgens mij is het belangrijker, dat je kind liefde èn duidelijkheid van je krijgt.

Wilhelmina · « **Reactie #7 Gepost op:** maart 31, 2003, 09:45:29 pm »

quote:
op 31 Mar 2003 21:07:04 schreef Pulpeet:
op 31 Mar 2003 18:46:48 schreef Wilhelmina:
De meeste kinderen in mijn omgeving zeggen gewoon jij tegen hun ouders. Helaas de enkeling, die ik ken, die zijn kinderen U laat zeggen, is duidelijk uit op "macht"en tegenstelling tot gezag. Die ouder kind relatie is wat mij betreft geen voorbeeld.Ik hoop dat die enkeling een uitzondering is. En zo niet, dan zijn mijn ouders het. Ik heb altijd u moeten zeggen (niet met een hoofdletter), maar ik heb daar nooit enige moeite mee gehad. Ook nu niet. Het is maar wat je gewend bent.

Klopt hoor, ik ken er maar drie in mijn "christelijke" omgeving, die U moeten zeggen, en die vaders zijn nou juist niet de vaders die het kind een vaderbeeld van God moeten leren.
Ik zei vroeger ook U, en mijn vader was juist het tegengestelde van machthebber.

Wilhelmina · « **Reactie #8 Gepost op:** maart 31, 2003, 09:48:32 pm »

quote:
op 31 Mar 2003 21:42:55 schreef Anita:
Het mag misschien ouderwets lijken, maar ik vind het belangrijk dat (mijn) kinderen volwassenen aanspreken met 'u'. Ik vind het mijn taak om ze dat respect voor die ander bij te brengen. (Daarbij aangemerkt dat ik 'u' dus een respectvollere benadering vind dan 'jij')
In onze gezinssituatie vind ik het wat anders. Onze kinderen hoeven geen 'u' tegen ons te zeggen. In een dergelijke vertrouwelijke omgangsvorm is het m.i. niet nodig om 'u' uit respect of vanwege gezagsverhoudingen te zeggen.

Anita

De regel voor onze kinderen is altijd geweest, en die hanteren ze nu nog: Je zegt U tegen volwassenen tótdat ze zelf zeggen dat je jij mag zeggen. En dat heeft altijd goed gewerkt.
Ook ik vind dat dat in je eigen huis anders is. Respekt met uit ander dingen blijken dan het woordje U. We zeiden wel eens: zodra je je lelijk tegen ons wilt uiten, dan zeg je maar U. Het was nooit nodig, maar ze wisten héél goed wat we daar mee wilden zeggen.

Anne-Marie · « **Reactie #9 Gepost op:** maart 31, 2003, 11:45:01 pm »

Onze kinderen zeggen geen u.
Niet tegen ons, wel tegen andere volwassenen.

Soms ontstond er een probleem, bijv. bij de buren, waarbij de buurvrouw het niet erg vond dat mijn kind haar bij de voornaam aansprak. Ik vind dat geen gehoor.
We hebben dat opgelost door er "buurvrouw " voor te zetten. Dus buurvrouw Karin en buurman Bart. Dat klinkt toch al een stuk beleefder.
Bij goede vrienden komt er oom of tante voor. Ze mogen daar wel je of jij tegen zeggen, maar zeggen automatisch u.

Kinderen voelen zelf ook precies aan wat in welke situatie te gebruiken. Een tante van onze zoon werkt bij hem op school, en hij zegt juf....(achternaam).
Thuis zegt hij gewoon de voornaam. Past zich dus aan en vindt dat heel gewoon, niet verwarrend.

Terug naar de vraag: onze kinderen zeggen geen u tegen hun ouders. Ik zeg het zelf ook niet tegen mijn ouders, mijn man ook niet.
Gr. Anne-Marie

Matthijs · « **Reactie #10 Gepost op:** april 01, 2003, 12:03:23 am »

Dat vind ik een beetje onzin.
Een kind moet ontzag hebben voor z´n ouders. Dat zit hem niet in het woordje u.
Dat leert een kind door liefde en aandacht te ontvangen en te geven.
Verder een zeer consequente houding van de opvoeder, met daarbij het zoeken naar een juiste balans tussen regie en loslaten.

Picardijn · « **Reactie #11 Gepost op:** april 01, 2003, 01:42:43 am »

Het woord u is zo te zien een beladen woord.
Woordenboek er maar weer bij

u (pers.vnw.)

1 [objectsvorm van de tweede pers. enk. en mv.]
2 [beleefde aanspreek- en subjectsvorm van de tweede pers. enk. en mv.] => ge, gij

Heeft dus ook een stuk met beleefdheid te maken.

Wat was beleefdheid ook alweer

be·´leefd·heid (de ~ (v.))

1 het in acht nemen van de goede omgangsvormen => welgemanierdheid, hoffelijkheid
2 beleefde handeling of uiting
3 welwillendheid

Dan komen we dus eigenlijk op respect hebben uit. ALs je dus de kinderen op gaat voeden waarbij ze alles en iedereen maar tutoyeren dan maak je ze het dus moeilijker in contact met anderen.

etiquette regels

TUTOYEREN
De grens tussen 'u' en 'jij' was vroeger veel duidelijker dan tegenwoordig. In de meeste gevallen sprak men elkaar met 'u' aan. Tutoyeert iemand u zonder meer, ga daar dan in mee, of blijft de ander met 'u' aanspreken als u daar de voorkeur aan geeft (bijvoorbeeld wanneer de ander ouder is). In tegenstelling wat vaak gedacht wordt, maakt tutoyeren de afstand niet kleiner! Al met al is het in concrete situaties moeilijker geworden om te bepalen welke vorm men nu het beste kan hanteren.

Email etiquette zakelijke contacten

VUISTREGELS TUTOYEREN

Gebruik u/uw als je iemand voor de eerste keer (terug)mailt – ook als de ander tutoyeert.
Gebruik je/jij/jou/jouw als je buiten de mail om mondeling contact hebt met de ander waarbij je elkaar tutoyeert.
Zakenrelaties die in de correspondentie jijen en jouwen en die ondertekenen met hun voornaam kun je ook tutoyeren, ook al heb je elkaar nooit ontmoet.
Gebruik je/jij/ jou/jouw als je zeker weet dat degene die je mailt 18 jaar of jonger is.

Tutoyeer niet in eenmalige contacten.
Tutoyeer niet als je afstand wilt bewaren tot degene met wie je correspondeert (bijvoorbeeld een opdringerige verkoper).
Tutoyeer niet in situaties waarin er duidelijk geen sprake is van een goede zakelijke band.
Tutoyeer niet automatisch iedereen die jou tutoyeert.

Gaat dus niet om macht maar om beleefdheid. Omdat het maar "machtsvertoon" is van sommige is nog geen motivatie om het helemaal niet toe te gebruiken.
Je laat ook merken aan de kinderen, dat je door bepaalde mensen met je aan te spreken, deze vertrouwd zijn in jouw/uw omgeving.

andre | IA · « **Reactie #12 Gepost op:** april 01, 2003, 01:49:25 pm »

heel praktisch: thuis mochten wij je en jij zeggen. wel werd gelet op de toon die de muziek maakt. was de toon niet correct, dan werd er gecorrigeerd. zo voorkwam respectloosheid. buiten de muren van het ouderlijk huis, werd er gewoon met u gecommuniceerd.

Harm7 · « **Reactie #13 Gepost op:** april 01, 2003, 04:25:18 pm »

Ik heb nu al een heleboel reacties, ik kan het haast niet samenvatten; allen hartelijk bedankt hiervoor!
Wat mij opvalt is dat bij iedereen die voor 'jij' is, respekt voor de ouder(s) hoog in het vaandel heeft, maar dat 'u' zeggen daar (niet meer) het middel voor is.

twee vragen voor verdere discussie:

1. Ik zou graag enkele reacties nog willen horen van mensen die hun kinderen 'u' laten zeggen, en kunnen omschrijven hoe ook de lifde in hun ouder-kindband dankzij deze manier van aanspreken versterkt wordt.

2. Wat vinden jullie van de stelling dat in Nederland, waarin juist respekt voor een ouder (iemand) constant gebagatelliseertd wordt, het goed zou zijn als christenen een andere opvoedingsstijl lieten zien door respekt te vragen doordat hun kinderen u moeten zeggen? Zoiets als 'gij geheel anders'?

Skynolimit · « **Reactie #14 Gepost op:** april 01, 2003, 04:59:34 pm »

quote:
op 01 Apr 2003 16:25:18 schreef Harm7:
1. Ik zou graag enkele reacties nog willen horen van mensen die hun kinderen 'u' laten zeggen, en kunnen omschrijven hoe ook de lifde in hun ouder-kindband dankzij deze manier van aanspreken versterkt wordt.

Mijn kinderen zeggen U zonder dat wij het verplicht hebben. Is er eerder zo ingeslopen.
Vaak zeggen ze de voornaam er bij: Pieter hebt U...

Het al dan niet U zeggen versterkt de band tussen ouder en kind m.i. niet.
Het zit hem niet in de naam maar in de toon die ouder en kind onderling hebben.

Mientje · « **Reactie #15 Gepost op:** april 01, 2003, 05:17:33 pm »

quote:
op 31 Mar 2003 18:46:48 schreef Wilhelmina:. Helaas de enkeling, die ik ken, die zijn kinderen U laat zeggen, is duidelijk uit op "macht"en tegenstelling tot gezag. Die ouder kind relatie is wat mij betreft geen voorbeeld.

Dank U.

Wilhelmina · « **Reactie #16 Gepost op:** april 01, 2003, 05:48:46 pm »

quote:
op 01 Apr 2003 17:17:33 schreef Mientje:
op 31 Mar 2003 18:46:48 schreef Wilhelmina:. Helaas de enkeling, die ik ken, die zijn kinderen U laat zeggen, is duidelijk uit op "macht"en tegenstelling tot gezag. Die ouder kind relatie is wat mij betreft geen voorbeeld.

Dank U.

UUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUU hebt niet alles gelezen:

Klopt hoor, ik ken er maar drie in mijn "christelijke" omgeving, die U moeten zeggen, en die vaders zijn nou juist niet de vaders die het kind een vaderbeeld van God moeten leren.
Ik zei vroeger ook U, en mijn vader was juist het tegengestelde van machthebber.

izzewizze · « **Reactie #17 Gepost op:** april 01, 2003, 06:03:16 pm »

Mijn kinderen zeggen ook u. Waarom? Ik zou het eigenlijk niet weten. Tegen mijn ouders zeg ik ook u. Ooit hebben we een tijdje thuis 'jij' tegen onze ouders mogen zeggen. Maar na intern broers en zussen beraad hebben we gezamenlijk besloten om toch maar weer 'u' te zeggen. Het kan verkeren.

Over het vaderbeeld van mijn kinderen maak ik mij niet zoveel zorgen en zij ook niet. Ik doe alles met ze, neem ze mee naar concerten, ga met ze naar 'six flags' en echt niet alleen om maar op te passen. Maak dagtochten met ze, en ben ook best in voor een 'hachelijk' doch gecontroleerd avontuur. Het kernwoord in de relatie met mijn kinderen is 'vertrouwen', als we controleren dan doen we het om hen te motiveren en te stimuleren, niet om af te rekenen.

Trouwens in Frankrijk is het heel gewoon om tegen iedereen die je niet goed kent u te zeggen. Alleen tegen God zeggen de fransen wel jij.
De Nederlandse cultuur is een cultuur die eigenlijk een hekel heeft aan iedere vorm van hierarchië, daarom zeggen wij ook meestal jij. (Zie ook Stefan Paas - Jezus als Heer in plat land -> Plat land in de betekenis van: "geen hierarchië").
Alleen tegen God zeggen wij nu juist wel U.

elle · « **Reactie #18 Gepost op:** april 01, 2003, 06:21:23 pm »

quote:
op 01 Apr 2003 17:48:46 schreef Wilhelmina:
Klopt hoor, ik ken er maar drie in mijn "christelijke" omgeving, die U moeten zeggen, en die vaders zijn nou juist niet de vaders die het kind een vaderbeeld van God moeten leren.

Ik zeg 'je' tegen mijn ouders, maar mijn vader is nou ook niet alles...

fransje · « **Reactie #19 Gepost op:** april 01, 2003, 08:15:24 pm »

Mijn man en ik zijn beide opgevoed met `u` zeggen tegen onze ouders.
Onze kinderen doen dat ook. Ik sta daar nog steeds achter, er klinkt iets van respekt in door. ( ze zijn overigens open/vrijmoedig genoeg naar ons ).
Ze melden wel eens dat ze van plan zijn `je` te gaan zeggen. Goed zeg ik, en vervolgens gaan ze in `u` door. Ze hebben een tijdje de gewoonte gehad `je `te zeggen als ze boos op ons zijn. Dat laat je dan maar even zo.

Onze a.s. schoonzoon zegt `u`en noemd ons bij de voornaam. Klinkt wel grappig.
Het heeft ook te maken met de streek waarin je bent opgegroeid, heb ik gemerkt.
Mensen uit het oosten van het land halen u en je wel eens door elkaar.

Pulpeet · « **Reactie #20 Gepost op:** april 01, 2003, 08:18:59 pm »

quote:
op 01 Apr 2003 20:15:24 schreef fransje:
Het heeft ook te maken met de streek waarin je bent opgegroeid, heb ik gemerkt.

In Belgie spreken zelfs goede vrienden elkaar met u aan. Vind ik ergens wel wat hebben. Ik doe dat ook af en toe.

Santaarnpaal · « **Reactie #21 Gepost op:** april 01, 2003, 08:29:26 pm »

quote:
op 01 Apr 2003 20:15:24 schreef fransje:
Mijn man en ik zijn beide opgevoed met `u` zeggen tegen onze ouders.
Onze kinderen doen dat ook. Ik sta daar nog steeds achter, er klinkt iets van respekt in door.

Ik heb ook respect voor mijn ouders maar ik zeg gewoon je/jij. Voor mij heeft respect meer met de toon e.d. te maken dan met u/jij.

cochise · « **Reactie #22 Gepost op:** april 01, 2003, 08:41:26 pm »

ik leg de link tussen het respect voor je ouders hebben en het u zeggen tegen je ouders niet dus als ik geen u tegen mijn ouders zeg heb ik geen respect voor ze?

ik zeg gewoon jij/je tegen mij ouders en heb weldegelijk respect voor mijn ouders
de enige waartegen ik u zeg is mijn oma

Peter · « **Reactie #23 Gepost op:** april 01, 2003, 11:40:06 pm »

quote:
op 01 Apr 2003 16:25:18 schreef Harm7:
2. Wat vinden jullie van de stelling dat in Nederland, waarin juist respekt voor een ouder (iemand) constant gebagatelliseertd wordt, het goed zou zijn als christenen een andere opvoedingsstijl lieten zien door respekt te vragen doordat hun kinderen u moeten zeggen? Zoiets als 'gij geheel anders'?

Het idee komt me wel sympathiek over, maar aan de andere kant: zou je niet een soort 'ijsje-op-zondag' effect krijgen?
O ja, jullie mogen geen jij tegen je ouders zeggen, hè?
Een beeld van christenen, die van regeltjes en wetjes aan elkaar hangen.

Skynolimit · « **Reactie #24 Gepost op:** april 02, 2003, 08:54:06 pm »

quote:
op 01 Apr 2003 20:18:59 schreef Pulpeet:
op 01 Apr 2003 20:15:24 schreef fransje:
Het heeft ook te maken met de streek waarin je bent opgegroeid, heb ik gemerkt.In Belgie spreken zelfs goede vrienden elkaar met u aan. Vind ik ergens wel wat hebben. Ik doe dat ook af en toe.

Onze zuiderburen gebruiken Gij of Ge en dat is een mengeling van jij / je en niet te vertalen naar ons U.
Zij spreken ook onderling dus van gij en ge (in Limburgia doet men dat ook veel).
Dit is niet te vergelijken met ons U vind ik.

Pulpeet · « **Reactie #25 Gepost op:** april 02, 2003, 11:00:14 pm »

quote:
op 02 Apr 2003 20:54:06 schreef Skynolimit:
Onze zuiderburen gebruiken Gij of Ge en dat is een mengeling van jij / je en niet te vertalen naar ons U.
Zij spreken ook onderling dus van gij en ge (in Limburgia doet men dat ook veel).
Dit is niet te vergelijken met ons U vind ik.

Ik hoorde eens een belgische man zijn vrouw met u aanspreken. Dat vond ik wel wat hebben: "heb ik u dat gezegd, Tonia?".
Andere belgen die ik ontmoet heb zeggen u, maar noemen je daarbij wel bij de voornaam. Ook een grappige combinatie.

Emma · « **Reactie #26 Gepost op:** april 03, 2003, 08:44:10 am »

Onze kinderen zeggen "je en jij". Dat is vanzelf zo gegaan. Toen ze begonnen met praten (daar waren ze akelig vroeg mee, de oudste was 10 maanden en dan kun je echt nog niet uit gaan leggen dat het niet "je" maar "u" moet zijn) namen ze natuurlijk over wat ik tegen hen zei: "je" dus. Het zat er al helemaal ingebakken, toen ik er over na ging denken, wat ik ervan vond. We hebben het maar zo gelaten, denkend aan de enorm afstandelijke relatie met onze eigen ouders vonden we het ook wel vertrouwelijk. Vervelend waren wel de reacties van mensen om ons heen, die vol vuur verdedigers van "u" waren. Niet zelden was ik getuige van een enorme aanvaring met één van hun eigen kinderen, die dan weliswaar wel keurig "u" zeiden, maar intussen zeldzaam brutaal waren. Het belangrijkste is dat kinderen respect tonen (en niet alleen naar hun ouders) en dat je dat respect ook naar hen toe toont. Dat kan, in mijn beleving, ook met je en jij.

Harm7 · « **Reactie #27 Gepost op:** april 07, 2003, 10:53:21 am »

even weer een korte samenvatting;
iedereen vind dat wederzijds respect gegeven moet worden, en de praktische invulling daarvan met jij of met u kan, zonder dat de liefde of openheid daarmee verloren gaat.

Nieuwe vragen (ik probeer het toch een beetje op de spits te drijven):
- maakt het dus helemaal niks uit dat christenen in Nederland in de praktische uitwerking hiervan 'verdeeld' zijn? Wat vinden jullie?
En we zijn niet bang voor de buitenwacht versleten te worden voor 'ouderwets', gek vinden ze ons toch al omdat we christen zijn....

-een hieraan gekoppelde subvraag aan een meelezende basisschoolleerkracht; maakt het in de klas uit wat de kinderen thuis zeggen tegen hun ouders? Wat is jullie opvoedkundige mening hierover?

-Ons kind gaat binnenkort toch echt eens praten, dus we moeten samen eens een knoop doorhakken; wie heeft hetzelfde probleem gehad, dus met dezelfde gezamenlijke opvoedingswaarden, zonder een gezamenlijke uitkomst? Wat deden jullie?
- strootje trekken?
- wachten tot het kind iets zegt?
- de man beslist? (vinden wij geen bijbelse optie)
- andere opties?
(-uiteraard is praten over de gezamenlijke waarden, bidden, bijbellezen en anderen om raad vragen een basisgegeven)

Peter · « **Reactie #28 Gepost op:** april 15, 2003, 09:31:33 pm »

quote:
op 07 Apr 2003 10:53:21 schreef Harm7:
- maakt het dus helemaal niks uit dat christenen in Nederland in de praktische uitwerking hiervan 'verdeeld' zijn? Wat vinden jullie?

Maakt niks uit, vind ik. We hoeven toch niet overal exact gelijk over te denken.

quote:
op 07 Apr 2003 10:53:21 schreef Harm7:
En we zijn niet bang voor de buitenwacht versleten te worden voor 'ouderwets', gek vinden ze ons toch al omdat we christen zijn....

Het 'gij/u/jij geheel anders' zou voor mijn geen doorslaggevend argument zijn om te kiezen voor iets anders, dan ik zelf goed acht.

quote:
op 07 Apr 2003 10:53:21 schreef Harm7:
- wachten tot het kind iets zegt?

Dan ben je te vroeg. Het kind zal altijd beginnen met 'jij', omdat het zelf ook zo wordt aangesproken. Onze kinderen mogen tegen ons jij en jou zeggen, maar tegen opa en oma is het 'u'. Probeer dat eens aan een kind van 2, 3 jaar uit te leggen! Dat komt nog wel...

_koffer · « **Reactie #29 Gepost op:** mei 06, 2003, 12:05:07 am »

Zeg maar jij tegen mij, want ik hou niet van U!

moontje · « **Reactie #30 Gepost op:** december 03, 2003, 09:00:06 pm »

foutje

moontje · « **Reactie #31 Gepost op:** december 03, 2003, 09:03:05 pm »

onze kinderen gebruiken je en jij.
Sinds ze op het vrijgemaakt onderwijs zitten, komen we ook veel kinderen tegen die respectvol u gebruiken,ook tegen hun ouders,zodoende ga je er automatisch
meer over nadenken, en kom ik tot de conclusie dat onze spookies tegen ons
mogen jijen enjouwen, mits op een beleefde manier.
Voor alle andere volwassen mensen geld U.
Ook in het kader van waarden en normen.

Jan-Luc · « **Reactie #32 Gepost op:** december 04, 2003, 01:57:44 pm »

Hallo,
Onze kinderen mogen tegen ons je/jij zeggen mits het inderdaad respect vol is. Tegen andere volwassenen moeten ze U zeggen. Alleen hier loop ik tegen het feit aan dat veel volwassenen (buiten de gkv-wereld) vaak tegen ze zeggen dat ze wel met de voornaam aangesproken mogen worden. Als ik dan tegen de kids zeg dat ik dat niet wil en ze toch u moeten zeggen krijgen ze vervolgens weer commentaar van die volwassenen. Ik ben zelfs naar hun toe gegaan om te zeggen dat ik dat niet wil maar ik kan dus net zo goed tegen een muur praten want dat heeft hetzelfde resultaat. Geen dus. Ondertussen ben ik er maar mee op gehouden omdat het voor de kinderen erg onduidelijk was. En nu is dat een beetje ontaard in buiten gkv word het vaak jijen- en jouen en daar binnen is het u. Ik ben het er niet mee eens maar weet ook zo geen andere oplossing.
Groetjes Jan-Luc

moontje · « **Reactie #33 Gepost op:** december 04, 2003, 02:17:35 pm »

quote:
op 04 Dec 2003 13:57:44 schreef Jan-Luc:
Hallo,
Onze kinderen mogen tegen ons je/jij zeggen mits het inderdaad respect vol is. Tegen andere volwassenen moeten ze U zeggen. Alleen hier loop ik tegen het feit aan dat veel volwassenen (buiten de gkv-wereld) vaak tegen ze zeggen dat ze wel met de voornaam aangesproken mogen worden. Als ik dan tegen de kids zeg dat ik dat niet wil en ze toch u moeten zeggen krijgen ze vervolgens weer commentaar van die volwassenen. Ik ben zelfs naar hun toe gegaan om te zeggen dat ik dat niet wil maar ik kan dus net zo goed tegen een muur praten want dat heeft hetzelfde resultaat. Geen dus. Ondertussen ben ik er maar mee op gehouden omdat het voor de kinderen erg onduidelijk was. En nu is dat een beetje ontaard in buiten gkv word het vaak jijen- en jouen en daar binnen is het u. Ik ben het er niet mee eens maar weet ook zo geen andere oplossing.
Groetjes Jan-Luc

Ha Jan-Luc
Ik voel dit precies zo!
Het lijkt wel of volwassenen op deze manier graag jong willen blijven!
Ik bedoel het niet accepteren van het wwordje u van kinderen naar volwassenen.
Toch voelen veel kinderen feilloos aan wanneer ze welk woord moeten gebruiken.

mave · « **Reactie #34 Gepost op:** januari 16, 2004, 02:27:53 pm »

Dag allemaal,

ik ben Mave, en moeder van 3 volwassen kinderen. Mijn kinderen mochten kiezen wat ze tegen ons, hun ouders, wilden zeggen: 'u' of 'jij'. Mijn dochters zeggen allebeide 'jij', maar mijn zoon zegt spontaan 'u'. Voor mij en voor hen maakt het geen verschil wat ze tegen me zeggen... het is slechts de 'naam', net als 'mam' of 'moeder' bv.
Wat ik belangrijk vond en nog vind is dat ze tegen andere volwassenen beginnen met 'u' te zeggen... dan blijkt vanzelf hoe de ander het graag hebben wil.
Met al dan niet tonen van macht en respect heeft dit item niets te maken, naar mijn inzicht. In elk geval nog nooit wat van gemerkt

Lalage · « **Reactie #35 Gepost op:** januari 16, 2004, 07:40:29 pm »

Ik vind het wel raar als mensen hun ouders bij de voornaam noemen, wat ik soms wel hoor. Er is maar een iemand op de wereld waar je mama tegen kunt zeggen (nouja misschien later ook tegen je schoonmama), dus dan doe je dat toch ook...
Verder ben ik het eens met hierboven: tegen je ouders 'jij', dat is vertrouwelijk, maar tegen andere volwassen 'u' en 'meneer' of 'mevrouw', tenzij diegene later aangeeft dat je iets anders mag zeggen. Ik heb er trouwens wel moeite mee om mensen die veel ouder zijn dan ik met de voornaam aan te spreken als ik ze eerst meneer heb genoemd. Als ik altijd al de voornaam zei, ligt dat natuurlijk anders (voorbeeld: de mensen in mijn band, waarmee ik op hetzelfde niveau samenwerk).

mathilda22 · « **Reactie #36 Gepost op:** februari 08, 2004, 07:20:37 pm »

Hoi ik ben een nog jonge moeder van 2 kids in de leeftijd van 5 en bijna 3 jaar oud. En mijn kinderen moeten van mij u zeggen,want ik vind de Here God heeft ons de tien geboden gegeven en een daar van is eert uw vader en uw moeder.
En op welke andere manier kan je je kind aan leren om respect te hebben voor je ouders.Mijn dochter vraagt vaak , maar Mamma waarom moet ik u zeggen.En dan leg ik uit dat dat netjes is tegenover mij.Ik ben haar moeder en niet een vriendinnentje van school. Het schept ook afstand, en dat vind ik persoonlijk netter en prettiger.Daarmee wil ik niet zeggen dat het zo moet, want ik ben in twee gezinnen opgevoed en tegen mijn tweede adoptiemoeder moeder heofde ik geen u te zeggen, dus het is maar hoe je er persoonlijk tegen aan kijkt.

Eduard · « **Reactie #37 Gepost op:** februari 08, 2004, 07:29:41 pm »

quote:
op 31 Mar 2003 16:16:53 schreef Harm7:
wie heeft hier iets zinnigs over te zeggen? Ik wil graag een paar punten voor de discussie aandragen;
- Bij de onze omgang van ouders en kind hanteren we de bijbelse sleutelwoorden:
liefde, richting gevend, gehoorzaamheid, wederzijds respect, nabijheid.

-Ikzelf ben opgevoed door jij te zeggen tegen mijn ouders, mijn partner met u. We onderschrijven allebei dezelfde bijbelse waarden (Zie boven) in de opvoeding, maar komen praktisch anders uit; Beide zijn we tevreden over deze twee verschillende aanspreekvormen, maar we moeten natuurlijk 1 lijn trekken in de opvoeding van ons kind! Dat betekent kiezen. wordt het u of jij!

Wie heeft een paar goede suggesties voor onze discussies?

Zinnigs?

A. De topic stelling dekt de lading niet. Het is geen algemene vraag maar een specifieke voor jullie (des topicstarters) situatie.

B. Zelf de minste zijn.

Picardijn · « **Reactie #38 Gepost op:** februari 08, 2004, 08:36:18 pm »

Wat een waardeloze topic kick...

Doarsie · « **Reactie #39 Gepost op:** februari 08, 2004, 08:40:39 pm »

quote:
op 08 Feb 2004 20:36:18 schreef Picardijn:
Wat een waardeloze topic kick...

Het is duidelijk dat jij geen U hoefde te zeggen

Picardijn · « **Reactie #40 Gepost op:** februari 08, 2004, 09:02:19 pm »

quote:
op 08 Feb 2004 20:40:39 schreef Doarseveld:
[...]

Het is duidelijk dat jij geen U hoefde te zeggen

Nee ik zeg inderdaad geen u

Pulpeet · « **Reactie #41 Gepost op:** februari 08, 2004, 09:04:35 pm »

quote:
op 08 Feb 2004 20:36:18 schreef Picardijn:
Wat een waardeloze topic kick...

Je maakt het alleen maar erger zo

straks moet er weer een mod gaan puinruimen

Picardijn · « **Reactie #42 Gepost op:** februari 08, 2004, 09:06:18 pm »

quote:
op 08 Feb 2004 21:04:35 schreef Pulpeet:
[...]

Je maakt het alleen maar erger zo

straks moet er weer een mod gaan puinruimen

Het spijt me, dat wil ik u niet aandoen.

Stel je voor den modekes aan den arbeid op deze rust(ige)dag.

linnas79 · « **Reactie #43 Gepost op:** februari 20, 2004, 12:10:31 pm »

quote:
op 08 Feb 2004 19:20:37 schreef mathilda22:
Het schept ook afstand, en dat vind ik persoonlijk netter en prettiger.

Afstand tusen jou en je kind? Wellicht begrijp ik je verkeerd, maar dàt kan toch nooit prettig zijn?

bart1984 · « **Reactie #44 Gepost op:** maart 15, 2004, 10:56:14 am »

Van sommige ouders moet je u tegen hun zeggen.
Ik vind het triest want ze laten daardoor zien dat je zogenaamd meer waard zijn.
En trouwens respect tegen je ouders tonen doe je niet met U te zeggen. Het heeft er gewoon mee te maken hoe je je gedraagd. Ouders die tegen hun kinderen zeggen dat je U tegen ze moet zeggen hebben niet echt veel respect voor hun kinderen.